ik ga er maar vanuit dat je ook engels leest en wil het daar voorlopig maar bij houden: ik druk me in het engels soepeler en origineler uit dan de nederlandse grammatica me toestaat

langzamerhand verschijnt er wel wat meer in het nederlands, al; vind ik het wel zorgelijk dat niet nederlands-sprekers nu opeens allerlei onzinnige vragen krijgen voorgeschoteld - ik overweeg het hele NL maar te schrappen

Bitte, Verzeihung. Meinen Deutsch ist nicht wunderbar, aber ich wuerde Ihren Deutsch verstehen. Bitte lesen Sie ^^ in Englisch.

(Meine Liebe, warum war ich so dum zu schauen das ich auch der Sprache der Mittel beherrsch... beHerrsch..? MOI???)

Tschuess (ringel-$$$)

Et c'est ca ce qu'on faut faire, apres qu'on a indiqu'e qu'on parle francais. Et ensuite: je ne sais pas comment 'ecrir proprement comme ca ce fait en 'pc'

Oh: s'il te pla^it, en anglais, please

mais j'ADORE le FRANGLAIS !!

'... such a fish out of water, if you were a language you would be Basque. According to the British Foreign Office, Basque is the most difficult language for English speakers to understand. The roots of this ancient language are controversial, but because it is so different from other European languages, some have suggested that [it] is the lone survivor of an ancient family of extinct languages, or even that it is related to languages from the far-away Caucasus region. Some might call you difficult or strange, but you know that you are just misunderstood and unique. You march to the beat of your own drum.'

[OkC-CV reference] and who am i to oppose Her Chaotic Mathmatically Chaotic Madjesty if SHE in HER infinite wisdom - as my REAL Age 37 - decideth my TRUE language BASQUE {dutch: BASK} ... so, by

Q SysBot I's bilingual decree: please read on & busk it is

a bite at poetry, from a small book made by a friend of mine, long ago, another lifetime indeed - her name then 'De (black) Zwarte Madonna' (not skin but Polish origin); his name, although never separately published officially, was promethium

it lost a bit in translation (lost a lot & gained some) - largely lost its end-rhyme, gained from free-verse decapition and de-interpunctuation, leaving it ...
a bit less condensed and more than a bit less ... floaty??

-----------------------------------------------------------------------

deliverance

softly does the slumber pull the cable
dutybound each gentle shake the sleeper starts
up – until from under the glowing sun he sinks
at last at once cut loose by alexander’s sabre

softly does the slumber row onto the river
the dream turns wilder unsettled he stirs
in his flight outrolls the pirates on the coast
too swiftly and agallop breaks the surf

softly does the slumber glide a ride along the ebb
the babbling turns to sluggish slow enormous
rocking deafens the senses the ghost is diving for
the lines the body has let go in open sea

softly does the slumber float out on the ocean
the sleeper is no more than just a hand – opened
to a feeble sun which awalking on the water
passes peace to whom went up in sleep

softly does the slumber turn to moor the sleeper
is hit with deepest of awareness he knows
never to have to know no more this is called
eternity the deep rest in peace of a sleeper

Pm (1980)

amen
=iii=iii= dutch original: (c) Pm - (1980/4) 2000
=iii=iii e(uk) translation: (c) oblio /.iii - 2009

Avond en ochtend

Wat zou dit betekenen?: een oud gevoel
heeft mij vanavond overmand als een
stille zachte minnaar: kille balsem
voor een vlammenzoekend leven zonder doel.

Een minnaar die mijn lichaam rustig-zwoel
en loom en lang doet nederliggen langs een
leven dat me doet verlangen, angstig,
naar de zware warmte van een oud gevoel.

Morgen, en dat weet ik zeker, ook nu dus
al weet ik mij verlaten in mijn onrust.

Ik dacht dat ik de dag was ingegaan
en vandaar in mensen op zou kunnen gaan.

Een minnaar slechts en geen geliefde blijkt
de dood, die even naar mijn leven reikt...

Pm (1980)

Herkenning.

De leegte van mijn ziel
heeft nu eindelijk
een vorm gevonden -
een vorm die ik kan
noemen.

De vorm die ik kan
noemen has soms haat
geheten. Ik vergiste me,
maar gisteren - te laat
natuurlijk -

gisteren is altijd te laat -
maar gisteren heb ik mijn
ziel gevonden - jij hebt mij
de norm gezonden.

De norm gezonden die de
vorm had van een vuist,
zoals die in mijn kamer
huist, de vorm die juist
mijn maag en lager trof.

Mijn maag en lager,
lager ook, ja toch zeker,
en de pijn was noembaar.
De pijn had plaats en postuur.

De plaats en het postuur
van een schaduw om de
hoek, een silhouette met
slagkracht. Even dacht ik:
jij! Vergissen kan gewoonte
worden,

kan gewoonte worden,
missen wordt dat nooit, nee,
gemis vreet zich een plaats
in de ziel, van binnenuit als
een gezwel.

Een gezwel van leegte,
dat nu eindelijk een vorm
gevonden heeft - ik weet
nu dat je in me leeft.

In me leeft jouw omtrek,
groeiend als een hongerige
foetus, verwekt door jouw
vertrek. Als jij je plaats
niet spoedig vult,

niet spoedig vult, dan zal
ik sterven, weggeten door
een leegte die ik nooit
zal kunnen baren zonder
mezelf te derven.

Mezelf te derven in het
kraambed van een tragisch
wonder: de geboorte van een
leegte, van een tweede
jij,

een tweede jij die naast de
eerste leeg moet zijn, die
door mijn schaal zal breken,
die ik door mijn schaal
hoor spreken al.

Pm (1980)

published by & (c) 2009: =iii=iiiE oblio iii ]iii=iii=
text styled as first print by De Zwarte Madonna,
Rotterdam, Netherland (1983)

Strandjutten

Gekonken klanken kaatsten wij
en terug rolden de grijze
woordenstromen, de liederen van Mij,
gezongen op septemberwijze.

O! heten wij niet allen Jany,
breekspiegelend het verre verre land,
gelegen diep in de heldere egomanie,
te diep, verwatergolfd gestrand

slechts in doffe herfstverstilling
faalt de zanger succesvol als
hij vinden wil wat in verspilling
het ik doet rijzen, immer vals,

in de grijze hersenbranding,
dat ook de laatste resten verstoord
zijn als daar eindelijk is de landing
van het Woord, door woord vermoord.

Pm (1980)
(voor A. Roland Holst)

Den Haag, Mallemolen, 1956

De potkachel verwarmt de foto nu nog.
Twee laatstejaars met fondsbril en hun meiden.
Eenenvijftig moet het zijn, en dus in Leiden.
Ze lijken op de schrijvers voor de oorlog.

Het kale hok wordt tot de nok door vocht
en vuur gevierendeeld, maar op zulk strijden
slaat de mens geen acht. Ik zou haar benijden,
die op het ziekbed door vrienden wordt bezocht.

Maar het is mijn moeder die daar ligt.

Mijn vader heeft een zeer gewichtig
deel van haar onttrokken aan mijn zicht.

De diagnose was verkeerd: grijswit
wacht mij daar het eerste levenslicht.

Bevrijding

Zachtjes trekt de sluimer aan de kabel.
Plichtsgetrouwe schokjes en de slaper schrikt
steeds even op, tot z/hij de hete zon ontzinkt,
ineens bevrijd door Alexanders sabel.

Zachtjes roeit de sluimer de rivier op.
Wilder wordt de droom: z/hij woelt onrustig
in *zijn vlucht - voor de kapers op de kust is
z/hij te snel - en breekt de branding in galop.

Zachtjes drijft de sluimer met de eb mee.
Het kabbelen wordt traag, reusachtig deinen
dooft de zinnen. De geest duikt naar de lijnen
die het lichaam heeft gelost in open zee.

Zachtjes drijft de sluimer op de oceaan.
De slaper is nog maar een hand, geopend
voor een fletse zon die op het water lopend
vrede geeft aan wie in slaap is opgegaan.

Zachtjes legt de sluimer aan, de slaper
wordt door diep besef geraakt: z/hij weet
nooit meer te hoeven weten, dit heet
eeuwigheid, de diepe vrede van een slaper.

amen
(c) 1980 - promethium; copied as printed by:
(c) 1983 - De Zwarte Madonna, Rotterdam, NL

Een zwaluw in het zuiden

De mier loopt weifelend mijn bord voorbij,
de kruimels moeten naar iets anders leiden.
Zijn pad kan hier niet afgelopen zijn,
het manna voedt de hoop op beter tijden.

De koelie heeft een voedselklok gehoord,
nog werkt hij zich een baan tot bij de toren.
De klepel heeft zich in zijn brein geboord,
de trap ging echter in de brand verloren.

Mijn blanke last geschouderd - vanavond
wordt de maag gestild en kan hij gapen
om een ander verlangen: andere grond
waarheen hij snachts soms even kan ontslapen.

Nu blikt zijn luie haat mij in 't oog.
Een loods met tandenstokers vliegt bedrogen
in doodsbange zekerheid vanuit mijn hoog
geheven handen. Hij spartelt krimpend door
mijn wijken en ik - ik sluit ontzet mijn ogen.

Pm (1978)

De ballade van de drinker

1. Het doel

In Amsterdam weet ik de zin te huizen
van het leven. In welk pijpje, stiekum
made in Holland, 'e'en der duizenden
per uur, daar op de Heineken-fabrieken?

2. De weg

Daarom zoekt de zuiper toch weer door:
hij weet, dat ergens op de wereld hem
een volgend flesje wacht - dat zal hem
de waarheid schenken; ook die gaat weer teloor.

3. Het verlies

Het bier verschoont de nieren. Over
vijf minuten gaat de zuiper naar de plee -
hij mikt, hij haalt de trekker over,
en de waarheid eindigt in de zee.

4. Het gat

Ongeduld verlokt de zuiper. Sporen
volgt hij door de goot en verder zinkt
hij, zoekend bij de ratten, waar hij horen
kan hoe hel zijn schreeuw hier hol weerklinkt.

5. De ontmoeting

Zijn stem verspiegelt op het bruine water,
knalt als zweepslag tegen het gewelf.
De zuiper ziet en hoort met schrik zijn zelf-
vergrote angst; de rat ontvlucht de kater.

6. De vlucht

Barstend van besef van lang gegiste
eenzaamheid ontloopt hij blind bezwijken,
want als de nood het hoogst is, is de
wanhoop nabij en knecht de angst je kijken.

7. De doop

Hij zoekt verschoning in de Ganges,
trotseert dysenterie en tyfus.
Urine spoelt zich uit de stortbak,
de zon dampt zweet op uit zijn onmacht.

8. De belijdenis

Hij vloekt verhoning naar de goden,
die niet naar licht hem leiden noch de kracht
tot keuze voor de aarde of de doden
hem verlenen in de veel te hoge nacht.

9. De zee

Maar hij nadert waar de nacht het water
met het schijnsel van de sterren en de maan
versmelt. Hij ziet van god en mens verlaten,
angstig leeg en lokkend: heel de oceaan.

10. De zin

Hij heeft de zee gezien, de roep verzaakt
voor eeuwig weg te varen. Naar huis terug
en weg van wat hem tot verlossing vaak
het doel leek op de zinnenloze vlucht.

11. Bis

De zee, de zee klotst voort in eindeloze
deining, en elk volgend pijpje doet
hem als een schelp de zee in broze
bruis verhoren, kotsend in zijn maag zijn bloed

Habeo ergo sum

Uiteindelijk kunnen ze me alles ontnemen.
Alles. Want naakt zou ik in de cel
kunnen zitten, geen pen, geen andere lenen
dan mijn eigen lichaam, mijn eigen cel.

Immers: zozeer blijken nu mijn vel,
mijn haren, de nagels van mijn tenen
en vingers, ja mijn ogen zelfs een cel
voor mijn geest, die men zou kunnen nemen.

Maar diep in mij, in mijn zelf verborgen,
voel ik, weet ik een harde kern, de wel
van mijn gedachten, de reden dat ik mij ben.

En daarom weet ik de fysieke zorgen
schijn te zijn: onaanraakbaar voor een cel
heb ik mijn ego, ben dus, wetend dat ik vrij ben.

Pm
(Nieuwersluis, 1979)
voor Willem Bosma

Ik ben kennelijk

Een vel papier, een lamp, een pen,
de harde tafel en het lichaam
dat zich voelt. Dat is wat ik ken.

Ik denk, ik ken, ik heb, ik ben
kennelijk tastbaar aanwezig,
breekbaar en raakbaar, want ik erken

dat ik leef in relatie, dat men
mij kan raken en breken en op
een grote hoop tasten: ik ben.

Pm (1979)

Een jaloezie geopend

Gelukkig de mens die tevreden
in gezelligheid met een gezin:
de wederhelft, een kind
of twee, om zich te vertreden -

in onbewuste halfheid krom
ligt in illusie van een aardig
bestaan. Benijdenswaardig
gelukkig die mens, en dom.

Pm (1979)

de Compositie van de Liefde,
septiek in 8 sonnetten, in c - c'

c. Conferentie

Ik weet we hebben nooit gekust,
slechts aarzelend het perk verkend
en steeds opnieuw de strijd verlengd -
vermoeid wens ik het einde van de rust.

Ik weet we hebben nimmer ja gezegd,
althans: mijn waarheid heb je nooit vernomen
en met miskenning van mijn dromen
hebben we de grenzen slechts verlegd.

Ik weet we hebben zoveel niet gezegd
en zo weinig dat we zeker weten
dat ons elke dag weer nieuwe kreten
provinciaal protest proberen weg te
stemmen, maar een al tevreden rust
in vrede roest de slapers op de kust.

d. Wandelgang

Nu mij het recht op vrijheid wordt ontzegd
en ik je spoedig moet verlaten,
kom eens met mij mee naar de straten
van Parijs, waar ons een zitting is belegd.

Nog kunnen wij ons een hemels geluk laten
smaken, en belijden - ja het onrecht
even mijden en het helse gevecht
met het aardse gerecht achter ons laten.

O, was ik het stugge, vlakke Holland -
en jij het spitse, zachte Frankrijk -
(zijn niet Walloni"e en Vlaanderland
van oudsher al geaard naar jou en mij?)

voor eeuwig was ons groot geluk gered,
voor eeuwig in ons Europese bed.

e. Interventie

Als jij Frankrijk bent, dan wil ik in je wonen.
Dan kan ik vast op jou een kastelen thuis
gaan bouwen, waar het leven bovenbruist
en waar je liefde zingt in zachte tonen.

Als jij Frankrijk bent, dan wil ik op je tronen.
Dan zal ik achter de kantelen Pruis
noch Brit vertrouwen en het heilig kruis
met al mijn liefde dragen en bekronen.

Luisterend naar het geruis van bloedkanalen
die zich onderhuids een hoge weg bepalen
naar mijn dorstig lichaam, als een eeuwig woord,
fluisterend door al mijn geestverruimde zalen
het verhaal, bekend uit talloze annalen
en altijd nieuw voor wie niet leest, maar hoort.

f. Fusie

Ooit heeft men het woord van daad gescheiden
en veroordeeld tot ontzind verdriet.
Ooit heeft men door grenzen op te snijden
ons gekluisterd in een mijn-gebied.

Ooit heeft men de mensen doen belijden
dat de droom de werkelijkheid bedriegt.
Ooit heeft men ons van de goude tijden
losgeslagen uit hermafrodiet.

Sedert is de mensheid zoekend naar de
waarheid, naar geluk en oude waarden,
dommen bouwend als een val voor muizengod.

Sedert ons de liefde openbaarde
echter en ons schip de breuk bespaarde,
breekt de branding op ons stormdoorkruisend lot.

g. Ballingschap

De liefde tot zijn land is ieder aangeboren,
schreef de oude dichter reeds, toen wachters bij de poort
hun heren van de wilde komst der autonomen
koperhard verwittigden, van krijg ook, en van moord.

Koperhard ook mijn herauten en hun bitter woord
bevestigt dat mijn grootste vrees is uitgekomen,
dat mijn liefde onafwijsbaar wordt verweesd van oord.
De liefde tot een land is ieder aangeboren.

Geuzen, Friezen en Bretonnen doen me vluchten,
Walen, Flaminganten doen me moe verzuchten
als ik bekende eisen hoor. Het oproer is compleet.

Leus en grieven zijn begonnen, en geruchten
van corrupte dictatuur. De vreemde vruchten
worden zuur van de herinnering, bij elke beet.

a. Confederatie

Ten langen leste is de macht der benden
in zichzelf teloor gegaan, verrot
door maagzuur. Nu het lot haar veto stemde
betrekt hersteld gezag het oude slot.

Benauwde veste, die haar ellende
ook gekend heeft, maar niet heel verkrot
lijkt. Ik zal bouwen op de fundamenten,
waar je grond weer fluistert van genot.

Maar het moet nu anders gaan. We kennen
onze zwakke plekken, kunnen daar de kracht
uit nieuwe bronnen opwekken die eerst
ons huis ontbrak. Breek de tegenstemmen
door ze te verhoren. Sterk is elke macht
die de zwakte weet te delen en beheerst.

b. Utopia

Dit land is niet meer wat het is geweest.
Het kasteel bleek tegen andere heren
niet bestand. De bouwval zal verteren
tot bedompte boeken voor een heidens feest.

De nieuwe constitutie heeft de geest
van revolutie niet kunnen weren
en de leegstand doet ons bitter leren:
het oude land bestaat slechts voor wie leest.

Inwaarts richt de blik zich, tuurt de einder
af door het begin, de handen voor de
ogen, zoekend naar het oude beeld.

Nergens op de wereld heeft het einde
iets dan as gelaten van vermoorde
liefde, uitgebrand en opgedeeld.

c'. Phoenix

Ik weet we hebben ooit gekust
en heet elkaat to as verzengd.
De menselijke strijd is afgelegd,
vermoeidheid dooft ons in de laatste rust.

Ik weet de brand is nu wel nageblust.
De ouste beelden worden aangelengd,
de laatsten hebben snel het pleit beslecht
en nergens vindt de eeuwigheid haar rust.

Toch zie ik soms verkoold een oeroud licht
nog even gloeien in de mijnen.
De kanalen voeren schitterseinen
met zich mee omhoog en voeden uitzicht
op weer nieuwe oude tijden. De as
broedt in de urn een nieuw kasteel uit was.

Pm (1980)

De aantekeningen van Promethium

VOORWOORD - Conceptie

PMC (drieluik)

1 - Papillon

Het kan me niets meer schelen.
Je zegt jouw liefde is voor mij
wat vriendschap slechts, door mij
zou jij je vrienden maar verspelen.

Je zegt ik wil geen vlinder delen,
vrolijk fladderend voor zij
vervlogen en haar flair voorbij
bij mij haar levenslust komt helen.

Ik heb gedroomd vannacht -
hoor jou mijn liefde weer verklaren -
dat wij ons aan 't beliegen waren -
ik voelde me verkracht.

Ik zal mijn tijd gaan delen, meid,
en lachen, in vergetelheid...

2 - Medaillon

Het kan me niets meer schelen.
Je zegt jouw liefde voor mij
is wat vriendschap en door mij
zou jij je vrijheid maar verspelen.

Je wilt je tijd met derden delen
die je lachen en vergeten doen voor
je vlucht naar jouw prive-voorbij,
dat toen mijn liefde al verspeelde.

Maar 't kan me bijna niets meer
schelen, want de pijn gaat tot een
diepte slechts die mij niet echt meer
raakt - het scheelde iets, tenslotte.

Dee jij je tijd met derden, meid.
Hoor hun lachen, de vergetelheid.

3 - Carillon

Het kan me niets meer schelen.
Je zegt jouw liefde is voor mij
wat vriendschap is voorbij.
Je wil weer verder spelen.

Je wilt weer verder spelen,
zeg je, vlinderen - toon mij,
zeg jij, je berenliefde. Hoor mij:
je wilt met stampers spelen.

Je wilt wel vaker wat.
Je vlucht in hoge moed vereenzaamd
speel jij het spel wel te gemeenzaam.

Je zegt wel vaker wat.
Deel onze tijd met derden, meid,
noch lachen, noch vergetelheid.

Pm (1981)

--------------------------------------------------------------------------
GENESIS

(voor de goede verstaander) &
(voor het Groot Woordenboek van de Nederlandse Taal)
##

P.M.C. (drieluik)

##

m.p.
.......................................................... MC, pm.

Lieve Cm,

C.p.
P.C.
p.c. der m.P.
p.c. in p.m.

p.m. : Pm
heeft p.m. p.m.
m.c.
M.P.

Curieus dat Cm met Pm
niet zeldzaam aardde c.M.

Pour moi het m.P. C.m.
van een P.C. van
P.C. en een
C.M.

.......................................................... Vaarwel,
.......................................................... Pm

##

mezzo piano
.......................................................... Monaco, post meridiem

Lieve Curium,

ceteris paribus
pour connaissance
par couvert der mijlpaal,
pour condol'eance in piae memoriae.

Pro memoria : Promethium
heeft plus minus propria manu
mio conto
manu propria.

Curieus dat Curium met Promethium
niet zeldzaam aardde currente mense.

Pour moi het maalpeil conto mio
van een permanente commissie van
patres conscripti en een
candidatus ministerii.

.......................................................... Adieu,
.......................................................... Pm

##

matig zacht
.......................................................... Monaco, na de middag

Lieve Curium,

onder overigens gelijke omstandigheden
geef ik kennis van ontvangst
onder omslag van de mijlpaal,
tot rouwbeklag in zaliger gedachtenis.

Om niet te vergeten: atoomnummer 61
heeft min of meer eigenhandig
op eigen rekening
aflevering in eigen handen verlangd.

Curieus dat Curium met Promethium
niet zeldzaam aardde in de lopende maand.

Voor mij het maalpeil op mijn rekening
van een permanente commissie van
beschreven vaderen en een
kandidaat in de godgeleerdheid

............................................................... Vaarwel,
............................................................... promethium

Pm (1981)

------------------------ waar(naar)toe

damn i just realize i CANNOT write this one here, because i dont know how to manage variable indentation -

..............................I NEED WYSIWYG..........................

okay: i may be an aspie but i am an algebraic and digital

------------------------ DIGITAL NITWIT

++++++++++++++(ON UBUNTU)

sp please feel free to offer assistance & EDITS
(also for GERMAN and FRENCH)

if you speak Basque, i definitely want to meet you,
but i am only mildly discriminating in taste...
anyone is welcome really, when:

Luctor et emergo

Ik zou een gedicht willen schrijven
over wat ik in jou het meest bemin,
maar kan geen woord naar boven drijven...

Sprakeloos kijk ik naar jou, geen vin
kan ik verroeren als ik wil zwemmen
in jouw ogen, zoekend naar de zin

van mijn leven, naar woorden. stemmen
die me zeggen hoe mijn liefde heet.
Dus zink ik; rotsen die beklemmen

stuiten hard mijn val, en elke kreet
om redding wordt door wat ooit water
was bespoeld en weggewist. Ik weet

dan niets meer, spaar mijn vraag voor later,
worstel en kom dronken boven drijven.
Mijn bloed bruist 'e'en gedachte: .....

Pm (1980)